WILLEMSTAD, 8 di aprel 2026 — Kòrsou no asina tantu ta karesé di kapasidat analítiko, sino mas bien ta karesé di kapasidat pa implementá. Esei tabata e liña kòrá ku a sali na kla durante e mesa rondó riba desaroyo ku Konseho Sosial-Ekonómiko di Kòrsou (SER) a organisá djaweps dia 2 di aprel último ku partisipashon di representantenan di Nashonnan Uní i otro aktornan relevante. E reunion tabatin komo meta pa re-enforsá i aliniá e bista aktual di Nashonnan Uní riba e situashon na Kòrsou, ku mira riba e siguiente kuadro di koperashon pa e periodo 2027-2031. Loke a bira mas kla ta ku e retonan prinsipal dje isla pa largu tempu ya ta konosí, pero ku e traslado for di diagnóstiko pa bai na maneho koherente i akshonnan konkreto ainda – hopi biaha – no ta tuma lugá di forma efisiente.
E konklushon ei a duna e enkuentro un karákter diferente for di un konsulta regular. E diálogo no a konsentrá su mes solamente rondó dje riesgo i retonan ku Kòrsou ta enfrentá, sino mas bien rondó di e pregunta un poko mas inkómodo, esta dikon progreso hopi biaha no ta yega di manera ekilibrá na tur hende. Den e dokumentonan i durante e intervenshonnan, e mesun temanan a bolbe bini dilanti un tras di otro: seguridat di entrada, kalidat di trabou, formashon, enbehesimento di poblashon, kuido, seguridat energétiko, resiliensia klimátiko i kapasidat institushonal di gobièrnu pa mantené un maneho koherente i konsistente. Asina e enfoke dje enkuentro a move den direkshon di e kondishonnan institushonal ku ta nesesario pa hasi implementashon di maneho mas efektivo.
Segun SER, esaki no ta un diskushon puramente akadémiko. E realidat sosial di Kòrsou ta demostrá ku kresementu ekonómiko riba su mes tin un efekto limitá kaminda ainda un gran parti di e poblashon ta sigui den un situashon di vulnerabilidat. Segun e sifranan presentá durante e reunion, desempleo a baha na 7,8% den 2024 i desempleo hubenil na 16,3%, miéntras ku e kantidat di personanan ku tin trabou a subi te kasi 72.000. Na mes momento, 30.4% di hogarnan ta biba bou di e tasa di pobresa. E kombinashon ei — rekuperashon riba papel, pero vulnerabilidat ku ta pèrsistí den hopi kas di famia — a trese durante e mesa rondó dilanti ku e siguiente fase di desaroyo di Kòrsou no por limitá su mes na kresementu so. E ta eksigí mihó trabou, entradanan mas stabil, mas formalisashon i un kapasidat di resistensia sosial i institushonal mas fuerte.
Enbehesimentu tambe a okupá un lugá sentral den e diskushon. Kòrsou tin 156.115 habitante, di kua 33.8% tin 60 aña òf mas. E realidat ei ta toka no solamente nos sistema di salubridat, sino tambe penshun, oferta di trabou, bibienda i sostenibilidat di finansa públiko. Den e sentido ei, e reunion a pone dilanti un biaha mas ku demografia ya pa hopi tempu a laga di ta un asunto sektoral. Awe e ta un faktor struktural ku ta kore atrabes di práktikamente tur aspekto sosioekonómiko dje isla.
Pa SER, presisamente aki Nashonnan Uní por tin un balor agregá den su aporte. No den añadí un otro kapa di análisis, sino den yudá Kòrsou definí su prioridatnan mas mihó, koördiná su maneho ku mas inteligensia i redusí fragmentashon den implementashon. “E reto no ta mas pa Kòrsou deskribí su problemánan ku mas presishon, sino pa alineá mihó maneho públiko, dato i implementashon, pa asina por persibí e reformanan di bèrdat den bida kotidiano di hende”, SER a enfatisá. E enfoke ei ta koïnsidí ku e meta dje mesa rondó, kaminda a mira eksplísitamente riba kua tereno Nashonnan Uní por hasi un diferensia real pa medio di asesorá maneho públiko, sosten tékniko i kapasidat pa influenshá.
Pues, resultado di djaweps 2 di aprel último, no tabata ku Kòrsou a agregá un lista nobo di problema na esnan ku ya ta konosí, sino ku su prioridatnan a keda mas kla deliniá. E debate a apuntá den direkshon di un agènda di desaroyo kaminda no por tratá protekshon sosial, oportunidatnan riba merkado laboral, dato, resiliensia klimátiko, transishon energétiko i fortalesa institushonal mas komo temanan separá. Lo inkorporá e aporte rekohé durante dje reunion den e preparashon dje kuadro nobo di koöperashon di Nashonnan Uní pa 2027-2031. Pa SER, e ophetivo ta kla: un koöperashon ku no solamente ta produsí análisis, sino ku tambe ta yuda transformá konosementu den kapasidat real pa ehekutá.

Curaçao kent zijn knelpunten al
Rondetafel bij SER draaide om de uitvoering
WILLEMSTAD, 7 april 2026 — Curaçao heeft niet zozeer een tekort aan analyses, maar vooral een tekort aan uitvoeringskracht. Dat was donderdag 2 april de duidelijke ondertoon van de ‘ontwikkelings-rondetafel’ die de Sociaal-Economische Raad (SER) organiseerde met vertegenwoordigers van de Verenigde Naties (VN) en andere stakeholders. De bijeenkomst moest de huidige VN-analyse van Curaçao toetsen en aanscherpen, met het oog op het volgende VN-samenwerkingskader voor de periode 2027-2031. Wat daarbij vooral naar voren kwam, is dat de grootste opgaven van het eiland bekend zijn, maar dat de vertaalslag van diagnose naar samenhangend beleid en concrete uitvoering nog te vaak hapert.
Die constatering gaf de bijeenkomst meteen een andere lading dan die van een gewone consultatie. De discussie ging niet alleen over de vraag welke risico’s en knelpunten Curaçao kent, maar ook over de vraag waarom vooruitgang zo vaak ongelijk landt. In de stukken en de gesprekken liepen dezelfde thema’s door elkaar heen: bestaanszekerheid, kwaliteit van werk, scholing, vergrijzing, zorg, energiezekerheid, klimaatweerbaarheid en de bestuurlijke capaciteit om beleid ook daadwerkelijk vol te houden. Daarmee verschoof het accent van louter probleembeschrijving naar de vraag welke institutionele voorwaarden nodig zijn om beleid ook uitvoerbaar te maken.
Dat is geen academische kwestie, aldus het adviesorgaan. De sociale werkelijkheid van Curaçao laat juist zien hoe beperkt de betekenis van economische groei blijft wanneer brede groepen kwetsbaar blijven. Volgens de cijfers die tijdens de bijeenkomst werden ingebracht, is de werkloosheid in 2024 gedaald tot 7,8 procent en de jeugdwerkloosheid tot 16,3 procent, terwijl het aantal werkenden is opgelopen tot circa 72.000. Tegelijk leeft 30,4 procent van de huishoudens onder de armoedegrens. Juist die combinatie — herstel op papier, maar blijvende kwetsbaarheid in veel huishoudens — maakte tijdens de rondetafel duidelijk dat de volgende ontwikkelingsfase voor Curaçao niet alleen om groei draait, maar om beter werk, stabielere inkomens, formalisering en meer weerbaarheid.
Ook de vergrijzing drukte zwaar op de bespreking. Curaçao telt 156.115 inwoners, van wie 33,8 procent 60 jaar of ouder is. Dat gegeven raakt niet alleen de zorg, maar ook pensioenen, arbeidsaanbod, wonen en de houdbaarheid van de overheidsfinanciën. In die zin werd tijdens de bijeenkomst opnieuw zichtbaar dat demografie allang geen apart beleidsdossier meer is, maar een structurele factor die dwars door vrijwel alle sociaaleconomische vraagstukken heen loopt.
Voor de SER ligt precies daar ook de kern van de toegevoegde waarde van de Verenigde Naties. Niet in het toevoegen van nóg een laag analyse, maar in ondersteuning die helpt om beter te prioriteren, beleid slimmer te verbinden en uitvoering minder versnipperd te maken. “De opgave voor Curaçao is niet langer vooral om de problemen scherper te benoemen, maar om beleid, data en uitvoering beter op elkaar aan te sluiten, zodat hervormingen ook werkelijk doorwerken in het dagelijks leven van mensen,” aldus de SER. Dat sluit aan bij het doel van de rondetafel, waarin expliciet werd gekeken waar de VN via beleidsadvies, technische ondersteuning, convening en advocacy het meeste verschil kan maken.
De uitkomst van donderdag is daarmee niet dat Curaçao een nieuw lijstje problemen heeft gekregen, maar dat de prioriteiten scherper zijn komen te liggen. De discussie wees in de richting van een ontwikkelingsagenda waarin sociale bescherming, arbeidsmarktkansen, data, klimaatweerbaarheid, energietransitie en institutionele slagkracht niet langer los van elkaar kunnen worden benaderd. De inbreng van de bijeenkomst zal worden meegenomen in de verdere uitwerking van het nieuwe VN-kader voor 2027-2031. Voor de SER is de inzet helder: een samenwerking die niet alleen analyse oplevert, maar ook helpt om van inzicht naar uitvoering te komen.
Curaçao already knows its challenges
At a SER roundtable, the focus was delivery
WILLEMSTAD, Curaçao, April 7, 2026 — Curaçao does not so much suffer from a shortage of analysis as from a shortage of implementation capacity. That was the clear undertone on Thursday April 2, at a development roundtable hosted by the Social and Economic Council (SER) of Curaçao, with representatives of the United Nations (U.N.) and other stakeholders. The meeting was intended to test and sharpen the U.N.’s current reading of Curaçao as officials prepare the next cooperation framework for 2027 through 2031. What emerged most clearly was that the island’s biggest challenges are largely understood, but that the translation of diagnosis into coherent policy and concrete action still too often breaks down.
That gave the meeting a different character from an ordinary consultation. The discussion was not simply about which risks and constraints Curaçao faces, but about why progress so often lands unevenly. Across the briefing materials and the discussion, the same themes kept intersecting: income security, the quality of work, education and skills, aging, care, energy security, climate resilience and the government’s capacity to sustain policy in practice. The emphasis shifted, in other words, from describing problems to asking what institutional conditions are needed to make policy executable.
That is not an academic point, according to the advisory council. Curaçao’s social reality shows how limited the meaning of economic growth remains when large parts of the population stay vulnerable. According to figures presented at the meeting, unemployment fell to 7.8 percent in 2024, youth unemployment to 16.3 percent, and employment rose to about 72,000. At the same time, 30.4 percent of households live below the poverty line. That combination — recovery on paper, but persistent insecurity in many households — made clear during the roundtable that Curaçao’s next phase of development is not only about growth. It is about better jobs, steadier incomes, formalization and greater resilience.
Aging also loomed large in the discussion. Curaçao has 156,115 residents, 33.8 percent of them age 60 or older. That reality touches not only health care, but pensions, labor supply, housing and the sustainability of public finances. In that sense, the meeting underscored again that demography is no longer a separate policy file. It is a structural force running through nearly every socioeconomic question on the island.
For the SER, that is precisely where the United Nations can be most useful. Not by adding yet another layer of analysis, but by helping Curaçao set priorities more clearly, connect policy more intelligently and reduce fragmentation in execution. “Curaçao’s task is no longer primarily to describe its problems more sharply, but to align policy, data and implementation more effectively so that reform is felt in people’s daily lives,” the SER said. That is consistent with the purpose of the roundtable, which explicitly examined where the U.N. could make the greatest difference through policy advice, technical support, convening and advocacy.
Thursday’s outcome, then, was not that Curaçao acquired a new list of problems, but that its priorities came into sharper focus. The discussion pointed toward a development agenda in which social protection, labor-market opportunity, data, climate resilience, the energy transition and institutional capacity can no longer be approached in isolation from one another. The meeting’s input will be carried into the further development of the new U.N. framework for 2027-2031. For the SER, the objective is clear: cooperation produces not only analysis but also helps move the island from insight to execution.
Curazao ya conoce sus principales desafíos
La mesa redonda del SER puso el foco en la capacidad de llevar las políticas a la práctica
WILLEMSTAD, 7 de abril de 2026 — Curazao no padece tanto una falta de diagnósticos como un déficit de capacidad de ejecución. Ese fue el trasfondo claro y reiterado, de la mesa redonda sobre desarrollo celebrada el jueves, 2 de abril, por el Consejo Económico y Social (SER) de Curazao, con la participación de representantes de las Naciones Unidas (ONU) y de otros actores relevantes. El encuentro tenía por objeto contrastar y afinar la lectura actual de la ONU sobre la situación de Curazao, de cara al próximo marco de cooperación para el periodo 2027-2031. Lo que emergió con más nitidez fue que los principales retos de la isla son en buena medida conocidos, pero que la traducción del diagnóstico en políticas coherentes y en actuaciones concretas sigue fallando con demasiada frecuencia.
Esa constatación dio a la reunión una densidad distinta a la de una consulta convencional. El debate no giró únicamente en torno a los riesgos y cuellos de botella que afronta Curazao, sino también alrededor de una pregunta más incómoda: por qué el progreso llega tantas veces de manera desigual. En los documentos presentados y en las intervenciones se entrelazaron una y otra vez los mismos asuntos: la seguridad de ingresos, la calidad del empleo, la formación, el envejecimiento de la población, los cuidados, la seguridad energética, la resiliencia climática y la capacidad institucional del Gobierno para sostener las políticas en el tiempo. El énfasis dejó así de estar en la mera descripción de los problemas y pasó a centrarse en las condiciones institucionales necesarias para que las políticas puedan ejecutarse de forma efectiva.
No se trata, a juicio del órgano consultivo, de una discusión académica. La realidad social de Curazao muestra hasta qué punto el crecimiento económico tiene un alcance limitado cuando amplios sectores de la población siguen siendo vulnerables. Según los datos presentados durante la reunión, el desempleo cayó en 2024 al 7,8% y el desempleo juvenil al 16,3%, mientras que el número de personas ocupadas aumentó hasta rondar las 72.000. Al mismo tiempo, el 30,4% de los hogares vive por debajo del umbral de pobreza. Esa combinación —recuperación sobre el papel, pero vulnerabilidad persistente en muchos hogares— dejó claro durante la mesa redonda que la próxima fase del desarrollo de Curazao no puede reducirse al crecimiento. Requiere mejores empleos, ingresos más estables, mayor formalización y una capacidad de resistencia social e institucional más sólida.
El envejecimiento también ocupó un lugar central en la discusión. Curazao cuenta con 156.115 habitantes, de los cuales el 33,8% tiene 60 años o más. Esa realidad afecta no solo al sistema de salud, sino también a las pensiones, a la oferta laboral, a la vivienda y a la sostenibilidad de las finanzas públicas. En ese sentido, la reunión volvió a poner de relieve que la demografía hace tiempo que dejó de ser un expediente sectorial. Hoy es un factor estructural que atraviesa prácticamente todas las cuestiones socioeconómicas de la isla.
Para el SER, precisamente ahí radica también el núcleo del valor añadido que puede aportar la ONU. No en añadir una nueva capa de análisis, sino en ayudar a Curazao a definir mejor sus prioridades, articular con más inteligencia sus políticas y reducir la fragmentación en la ejecución. “El desafío de Curazao ya no consiste principalmente en describir con mayor precisión sus problemas, sino en alinear mejor la política pública, los datos y la ejecución, de manera que las reformas se traduzcan de verdad en la vida cotidiana de la gente”, señaló el SER. Ese enfoque coincide con el propósito de la mesa redonda, que examinó expresamente en qué ámbitos la ONU puede marcar una diferencia real mediante asesoramiento de política pública, apoyo técnico, capacidad de convocatoria e incidencia.
El resultado del jueves, por tanto, no fue que Curazao añadiera una nueva lista de problemas a las ya conocidas, sino que sus prioridades quedaron más nítidamente perfiladas. El debate apuntó hacia una agenda de desarrollo en la que la protección social, las oportunidades en el mercado de trabajo, los datos, la resiliencia climática, la transición energética y la fortaleza institucional ya no pueden abordarse como compartimentos estancos. Las aportaciones recogidas en la reunión se incorporarán a la elaboración del nuevo marco de cooperación de la ONU para 2027-2031. Para el SER, el objetivo es claro: una cooperación que no solo produzca análisis, sino que ayude también a transformar el conocimiento en capacidad de acción.














